Astoria – Seaside: het wiel in de rivier Astoria – Seaside: the wheel in the river
Bewolkt met af en toe een bui, lichte zeewind. Typisch Oregon-kustweer.
Overcast with occasional showers, light sea breeze. Typical Oregon coastal weather.
De ochtend begint met mist over de Stille Oceaan. Bij de Lewis & Clark Column in Astoria doop ik mijn achterwiel in de Columbia River — de traditionele start van de TransAmerica Trail. Een paar andere fietsers staan er ook, we knikken naar elkaar. Niemand hoeft iets te zeggen; we weten allemaal wat er voor ons ligt.
De eerste kilometers zijn een cadeau: vlakke kustweg, zout in de lucht, meeuwen boven mijn hoofd. Oregon heeft op dag één al mijn hart gestolen. Na het dorpje Warrenton buigt de route landinwaarts, de Clatsop Hills in. Mijn benen herinneren me eraan dat ze drie weken niet op een fiets hebben gezeten. De hellingen zijn niet lang, maar ze stapelen zich op.
In Seaside koop ik brood en kaas bij een kleine supermarkt. Een vrouw vraagt waar ik heen ga. "Virginia," zeg ik. Ze kijkt me aan alsof ik heb gezegd dat ik naar de maan ga. Misschien is dat niet zo gek — 6.800 kilometer op een racefiets, alleen.
Het kamperen doe ik bij het KOA in Seaside. Mijn tent staat al voor zes uur en toch ben ik om half acht al in slaap gevallen. De benen doen pijn, de handen ook — morgen koop ik betere handschoenen. Maar de glimlach zit er nog steeds op.
Dag één: gedaan. Nog 6.732 kilometer te gaan.
The morning starts with fog over the Pacific Ocean. At the Lewis & Clark Column in Astoria, I dip my rear wheel into the Columbia River — the traditional start of the TransAmerica Trail. A couple of other cyclists are there too; we nod at each other. Nobody needs to say anything. We all know what lies ahead.
The first kilometres are a gift: flat coastal road, salt in the air, seagulls overhead. Oregon has already stolen my heart on day one. After the small town of Warrenton, the route turns inland into the Clatsop Hills. My legs remind me they haven't been on a bike for three weeks. The climbs aren't long, but they add up.
In Seaside I buy bread and cheese at a small supermarket. A woman asks where I'm headed. "Virginia," I say. She looks at me as though I've said I'm going to the moon. Maybe that's not so far off — 6,800 kilometres on a racing bike, alone.
I camp at the KOA in Seaside. My tent is up before six, and yet I'm asleep by half past eight. The legs ache, the hands too — tomorrow I'll buy better gloves. But the smile is still there.
Day one: done. 6,732 kilometres to go.
Foto's Photos
